Your browser version is outdated. We recommend that you update your browser to the latest version.

 

 

«Η λογοτεχνία στην Εθνική Ελληνική Μειονότητα στην Αλβανία. Θεωρητική και λογοτεχνική προσέγγιση στην ποίηση των Π.Τσούκα, Ν.Κατσαλίδα & Α.Ζαρμπαλά»

 

 

.Ενσυνείδητος για την αποστολή του ως ποιητής και δημοσιογράφος, είναι από τους πρώτους που σπάει τις κορνίζες της προηγούμενης γενιάς, αλλά και των σύγχρονων μειονοτικών ποιητών και, μάλιστα σε μερικές κατευθύνσεις. Πρώτον, προσανατολίζει ολοκληρωτικά τον ποιητικό μύθο προς την παράδοση ως κοσμοαντίληψη και ιδεολογία. Το επιτυγχάνει τούτο μέσα από την επιτυχή αντικατάσταση του παραδοσιακού στίχου με ρίμα και μέτρο με τον ελεύθερο στίχο. Δεύτερο, συγκεράζει το θεματολόγιο και τον ποιητικό μύθο με τη μοίρα της ιδιαίτερης πατρίδας του, τον τόπο μας- τόπο μου, αναβαθμίζοντάς τον σε επίπεδο συμβόλου. Τρίτο, αποδεικνύει ότι οι σύγχρονοι μειονοτικοί ποιητές είναι ικανοί να γράψουν ποίηση και στη μητρική γλώσσα.

 

….Είναι τόσο συνδεδεμένος με τη μοίρα του τόπου στον οποίο ανήκει, που ακόμα και όταν οι δημοσιεύσεις γινότανε κάτω από το αυστηρό βλέμμα της δικτατορίας, έβρισκε τρόπους για να φτάσει και να επικοινωνήσει με την εθνική υπόσταση και να τη μεταδώσει  με το θάρρος, που του εξασφαλίζουν τα καλλιτεχνικά μέσα όπως η μεταφορά, η αλληγορία, ο παραλληλισμός, κλπ. Είναι ο ποιητής με το δικό του, ξεχωριστό ποιητικό συμβολισμό, που τον θέτει στην υπηρεσία της δημιουργίας του, αλλά και στην υπηρεσία της κοινότητάς του, για να μπορέσει να αυτοπροσανατολιστεί. Μέσα από μια πετυχημένη σύνταξη καταφέρνει να μεταδώσει τα συναισθήματα ή τους φιλοσοφικούς του στοχασμούς χωρίς δυσκολία προς τον αναγνώστη. Η φύση, τα χρώματα, οι ήχοι έχουν ειδικό βάρος γιατί τον βοηθούν να διεισδύσει όσο καλύτερα στην ψυχή του λαού του.

 

….Στο πλαίσιο αυτό, δημιουργεί το δικό του συμβολισμό, ο οποίος όχι σε λίγες περιπτώσεις μετατράπηκε σε ποιητικό συμβολισμό αρκετών μειονοτικών ποιητών. Ως παράδειγμα θα αναφέραμε λχ το συναισθηματικό φορτίο, που απόχτησε στην ποίησή του «ο τόπος μας», που γίνεται συνώνυμο της αισθητικής δημιουργίας του χώρου και ταυτόχρονα της άλλης κατηγορίας, του χρόνου. Το συναισθηματικό φορτίο μεγαλώνει αν λάβει κανείς υπόψη ότι η χρήση της λέξης Ελλάδα και τα παράγωγά της ήταν απαγορευμένη. Κατά συνέπεια, έπρεπε να εφευρεθεί η έννοια «τόπος», όπου θα προσδιόριζε και την ιδιαίτερη πατρίδα του ποιητή και των άλλων   συμπατριωτών του, αλλά και τη σχέση με την Ελλάδα και την «κοινή σοσιαλιστική πατρίδα».

 

                                                                                                                  Παναγιώτης Μπάρκας,  Πανεπιστήμιο Τιράνων, 2008.

 

 

 

 

Cookie Policy

This site uses cookies to store information on your computer.

Do you accept?