Your browser version is outdated. We recommend that you update your browser to the latest version.

 

 Δεν τις μπορώ τις

ομιλούσες πέτρες,

που φλυαρουνε σαν

αθάνατες γριές στο

Βουρθρωτό

και στη Φοινίκη,

ούτε και τ' άσπρα 

αγάλματα,

που με κοιτούν

στοχαστικά κι αδιάφορα

πίσω απ' την αχνισμένη

τζαμαρία των αιώνων...

 

Μετάφραση: Ανδρέας Ζαρμπαλάς

ΡΑΒΔΟΜΑΝΤΗΣ


 

 

 

 

ΞΕΡΑ ΧΩΡΑΦΙΑ

 

Πέρα στου Γκρεκοσαλέντε τα χωράφια,
στις ελιές,
σκούζει η μικρή Αρμόνικα
κι από κοντά της σα μωρό,
το ντέφι βράχνιασε απ’ το κλάμα.


Κάτω στα ξεροχώραφα,
κορίτσι βγαίνει απ’ τη Μεσόγειο,
ρίχνει και ξαναρίχνει τα μαλλιά, πατάει την
αναμμένη γη.
Α, δεν αντέχει μια ελιά και βγαίνει από το χώμα,
ρίχνει και ξαναρίχνει τα κλαριά,
χοροπηδάει στις ρίζες της.


Τώρα είναι δυο
τα αναστενάρικα ξυπόλητα κορίτσια,
όπου χορεύουν Ταραντέλα:
- Αδειάστε οι μαύρες θάλασσες,
Αδειάστε οι μαύροι αιώνες!


Πέρα στου Γκρεκοσαλέντε τα χωράφια,
δυο χιλιόχρονα κορίτσια,
τα δάγκωσε του Νόστου η Αράχνη.

 


 

 

        

        

 

ΜΙΚΡΗ, ΞΕΝΙΤΕΜΕΝΗ ΜΟΥ

 

Δεν τις μπορώ τις ομιλούσες πέτρες
που φλυαρούνε σαν αθάνατες γριές στο Βουθρωτό
και στη Φοινίκη,
ούτε και τ’ άσπρα αγάλματα, που με κοιτούν στοχαστικά
κι αδιάφορα
πίσω απ’ την αχνισμένη τζαμαρία των αιώνων.


Δεν τα μπορώ τα μελιγόνα άνθη, που βομβούν στους ώμους,
στις παλάμες του Απρίλη,
ούτε τον ανυπόμονο, ερωτευμένο κότσυφα, που κυρλαλεί
στους άδειους ελαιώνες.


Δεν το μπορώ να πέφτω να κοιμάμαι μες στη μοναξιά
σα να ξαπλώνω σ’ ένα μπλάβο σύννεφο,
κι ούτε να διώχνω κάθε βράδυ στ’ όνειρο τον κυνηγό,
που σημαδεύει το μοναχογιό της Ελαφίνας.


Κουράστηκα, τόσον καιρό, χωρίς τη φοβισμένη σου
εικόνα
μονίμως ανανεωμένη μες στους φόβους σου,
μονίμως δροσερή σαν το νερό το Αγιασμένο.


Μικρή και τρομαγμένη μου πατρίδα,
μια μέρα βγήκες ως την Κακαβιά, να ιδείς τι γίνεται
και σ’ άρπαξε η Ελλάδα.


Τώρα σας ψάχνω και τις δυο, μα δεν σας βρίσκω.

 


 

  

 

 

         

ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑ

 

Ημίγυμνος ο Πλάστης με τα μετάλλια του πηλού
να κουδουνίζουν στο κορμί του,
πότε να κουβαλάει χώμα και νερό με τη χειράμαξα
και πότε, μες στη γούρνα, ακουμπώντας στο ραβδί του,
να ψάχνει του πηλού το μέγα μυστικό.


Όρθιος ο Πλάστης μπρος στο τραπεζάκι του,
με το κεφάλι ν’ αναδεύεται μες στον καθρέφτη
του ορίζοντα
και με το νου του στους επόμενους χειμώνες,
παίρνει πηλό, τον πλάθει καθ’ ομοίωσή του,
και τον κρατάει ανάερα
σα να κρατάει ένα μωρό απ’ τις μασχάλες, λίγο
πριν το βαφτίσει στο Άπειρο.


Χίλιοι Αδάμ στον αγρό στρατοπεδεύσανε τα
μπρούμυτα,
φλωροκαπνίζουν τις ασπίδες τους στον ήλιο
φλωροπκαπνίζουν κι ονειρεύονται πολέμους της
σκεπής,
το πώς θα ρίχνουν τους χειμώνες πληγωμένους
καταγής με πάταγο.


Χίλιοι Αδάμ και μόνον μία Εύα,
μια παπαρούνα σαν ξυπόλυτη λιγνή χωριατοπούλα
υφαίνει τις πορφύρες της στην άκρη του Ιορδάνη
για να σκεπάσουν ώμους δοξασμένους.


Σιωπηρός ο Πλάστης, με τα μετάλλια του πηλού να
κουδουνίζουν στο κορμί του,
κοιτάει λοξά το νικηφόρο στράτευμα,
κοιτάει τα μαύρα άτια του καπνού, καθώς ορμούν
απ’ το καμίνι,
και πιάνεται γερά απ’ το τσιμπούκι του,
να μην ριχτεί στη σέλα τους κι αναληφθεί στους
ουρανούς.


Και να τον λεν Βαγγέλη,
είτε Σταύρο,
είτε Βασίλη.

 


 

    

 

 

 

ΤΡΑΓΟΥΔΙ 7

 

Καλοκαιράκι μου γυμνό,
γυμνό μου παιδομάνι,
στην άκρη στο ποτάμι.


Ακούνε μες στην ποταμιά
τον κούκο, την τρυγόνα
και τη βοή του αιώνα.


Ρίχνουν τα δίχτυα μια και δυο
να πιάσουνε το ψάρι
και το μαργαριτάρι.


Πατούν τους δρόμους, που πατούν
ο λύκος, το τσακάλι
κι η Άρκτος η Μεγάλη.


Σαν το καρπούζι κόβουνε
τον ήλιο στο περβόλι
και τον μοιράζονται όλοι.


Κι άμα διψάσουν, σκύβουνε
και προσκυνούν τη βρύση
μαζί με το μελίσσι.


Ποιος ειν’ ψηλός, ο πιο ψηλός,
μαζεύονται όλοι σβούρα
στης λεύκας τη μεζούρα.


Ποιος ειν’ γοργός, ο πιο γοργός,
καλπάζουν μια με τ’ άλογο
την άλλη με τον άνεμο.


Στης γερακίνας τα φτερά,
που τα ’χει απλωμένα
Ζυγιάζονται ένα-ένα.


Στ’ αστέρια ρίχνουν το σκοινί
και τραμπαλίζονται,
ανάμεσα ουρανού και γη
αχ, συλλογίζονται:
Θα βγάλουν κάποτε φτερά
ή τα προσμένουν σίδερα;

 


          


 

 

Κείμενα  από αυτή την σελίδα μπορούν να αναπαραχθούν με αναφορά στην πηγή ως: "από τον δικτυακό τόπο του συγγραφέα ΑΝΔΡΕΑ ΖΑΡΜΠΑΛΑ"  με σύνδεση στο http://andreaszarmpalas.gr

 

Cookie Policy

This site uses cookies to store information on your computer.

Do you accept?