Your browser version is outdated. We recommend that you update your browser to the latest version.

 

 

... Ο τίτλος του βιβλίου είναι εύκολος. Γιατί, έρχεται κι αυτός, όπως και τα ποιήματα, μέσα από βιώματα. Το 101 πέρα από απλός αριθμός είναι και ποινή καταδικαστική. Καταδικάστηκε, σου λέει, 101 χρόνια. Ένα παιδί όμως ακούγοντας συχνά τους μεγάλους να αναφέρουν τέτοιες ποινές, βασανίζεται. Γιατί 101, αφού ο άνθρωπος δεν ζει τόσο; Αν ήταν ισόβια, λχ, ναι, τρώγεται, μα 101; Τι σόι νομοθέτης ήταν αυτός που όρισε μια ποινή που διαρκεί πέρα από τη ζωή του ανθρώπου;!Τέτοια ήταν και η ποινή του τόπου μας. Γι’ αυτό 101 ποιήματα κι όχι 100.

 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΣΥΛΛΟΓΗ «101 ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΤΟΠΟ»

(Παρουσίαση του βιβλίου στο Σπίτι της Κύπρου, 15.05.1992)

...Πρόκειται για έναν κόσμο, που μας αιφνιδιάζει. Όχι πως μας ήταν ανέκαθεν γνωστός. Αντίθετα, κάποτε μας ήταν πολύ οικείος, αλλά εδώ και ογδόντα περίπου χρόνια – κοντά τρεις γενιές – είχε αποκοπεί από τον ελληνικό κορμό και είχε υποχρεωθεί αρχικά σε πλήρη στασιμότητα – λες και είχε παγώσει ο χρόνος – και ύστερα, για σαράντα χρόνια είχε στερηθεί από κάθε επικοινωνία αφού κατά μήκος των συνόρων είχαν υψωθεί φράχτες με ηλεκτροφόρα σύρματα. Ποιοι τους θυμόντουσαν από μας που είχαμε γείρει από τούτο το πλευρό «ανίδεοι και χορτάτοι;»...

 

Μετάφραση: Ανδρέας Ζαρμπαλάς

101 ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΧΟΥΦΤΑ ΤΟΠΟ

 

                               

                                                   

                                                    Ο ΑΡΓΑΛΕΙΟΣ

                                                       

                                             Ώρες-ώρες
                                             σαν βλέπομε να σώνεται η υπομονή στη στάμνα της ψυχής,
                                             όπως το λιγοστό νερό το καλοκαίρι,
                                             ένας – ένας,
                                             το πολύ δυο – δυο,
                                             κατεβαίνομε ως κάτω στο γιαλό.

 
                                             Λίγο πιο κάτω από τη θάλασσά μας,
                                             λίγο πιο πέρα από τη θάλασσά μας
                                             είναι η Ιθάκη.

 
                                             Στεκόμαστε στα βράχια της ακρογιαλιάς
                                             και βλέπομε τα κύματα,
                                             κι αφουγκραζόμαστε τα κύματα,
                                             που φέρνουν στη ράχη τους εκείνο το απλό τακ – τακ
                                             εκείνο το απλό τουκ – τουκ
                                             του αργαλειού της Πηνελόπης.

 
                                             Στεκόμαστε στα βράχια της ακρογιαλιάς
                                             ώσπου η στάμνα της ψυχής
                                             να γεμίσει πάλι υπομονή.

 

 

 

                                                   

                                                   

                                                     

                                                     Η ΘΑΛΑΣΣΑ

 

                                              Το νιώθω,
                                              η θάλασσα έπιασε πολύ τόπο στην ψυχή μου.
                                              Άλλα τα στρίμωξε στις άκρες,
                                              άλλα τα έσπρωξε έξω απ’ τη ζωή. Δεν υπάρχει πια
                                              ένας
δρόμος, που κατέληγε σε αυλή, μικρή σαν παλάμη
                                              ένα ποταμάκι, που έπαιρνε τα όνειρα
                                              και τα ταξίδευε σε καραβάκια φθινοπωρινών φύλλων,
                                              κάποια μαλλιά μακριά,
                                              που ολοένα ήθελαν να μου σκεπάσουν την πληγή
                                              κι ολοένα τα σήκωνε ο αγέρας,
                                              κάποια πρόσωπα, που βάδιζαν στις έρημες πλαγιές
                                              πίσω από τις Θερμοπύλες.

 
                                              Τώρα, κάθονται στην ψυχή τα δυο, πλάι-πλάι,
                                              η θάλασσα
                                              κι ο καημός.

 

 

 

 

 

                                                     

                                                    ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΑΚΟΥΕΙ ΤΗΝ ΑΝΟΙΞΗ

 

                                                     Γύρω – γύρω από τα σπίτια,
                                             ξένα τα χωράφια.
                                             Γύρω – γύρω απ’ τα χωράφια,
                                             ξένα τα κοπάδια.

 
                                             Οι ζευγίτες δεν συνεννοούνται με τ’ αλέτρι τους.
                                             Οι βοσκοί δεν συνεννοούνται με την γκλίτσα τους.


                                             Βγαίνει κι η Άνοιξη στις ράχες και στα πλάγια,
                                             κουνάει το πράσινο μαντίλι των φύλλων,
                                             κουνάει το γαλάζιο μαντίλι του ουρανού
                                             κι όλο κάτι λέει με τα λουλούδια 

                                             και τ’ αηδόνια της.

 

                                             Κανείς δεν μπορεί να ακούσει την Άνοιξη.
                                             Κανείς δεν συνεννοείται εδώ πέρα με την Άνοιξη.

 

 

 

                                                           

 

 

                                                    ΤΑ ΧΟΡΟΣΤΑΣΙΑ

 

                                             Κάτω απ’ τα χορτάρια,
                                             που μεγάλωσαν στα χοροστάσια μας,
                                             είναι θαμμένο το κλαρίνο,
                                             το βιολί
                                             και το ντέφι.

 
                                             Κάτω απ’ τα χορτάρια,
                                             που σκέπασαν τα χοροστάσια μας
                                             είναι τα λυγίσματα της νιότης,
                                             το καμάρωμα των μανάδων
                                             και το σεργιάνι των γερόντων.

 
                                             Πάνω από τα χοροστάσια
                                             είναι μαρμαρωμένος ο τελευταίος χορός.
                                             Τα χορτάρια ψήλωσαν. Σκαρφάλωσαν κιόλας
                                            
στα πόδια του.

 

                                                        

  

 

                                             

 

                                                     ΑΝΑΠΝΕΩ ΤΟΝ ΤΟΠΟ ΜΟΥ

                                            

                                             2

                                             Τριγυρίζω τον τόπο μου,
                                             αναπνέω τον τόπο μου.

 
                                             Κι αν με πιάσει στο δρόμο καταιγίδα και θύελλα,
                                             στήνει μπρος μου ένα δέντρο για ομπρέλα,
                                             μου ανοίγει μια σπηλιά για να μπω
                                             και πιο πέρα ένα σπίτι, να στεγνώσω τα ρούχα μου,
                                             ν’ ανεβαίνει ο άμπουρας, να εξατμίζεται η κούραση.

 
                                             Κι αν με βρούνε και πύριες
                                             καθώς πάω στου Θερτή τα χωράφια τ’ αθέριστα,
                                             στου Αλωνάρη τ’ αλώνια,
                                             βγάζει μπρος μου μια βρύση, που τη λεν πότε Γιάτροβο,
                                             πότε Μέρκου, Σκουτίτσι και Βρύχα,
                                             μα είναι η ίδια η βρύση,
                                             είναι η χούφτα του τόπου μου
                                             όπου σκύβω και πίνω τη μεγάλη αγάπη του.

 

                                             8

                                             Όλον τον Μάη και το Θερτή μην με ψάχνετε,
                                             είμαι ανάμεσα Μπουλιαράτι και Λόγγο,
                                             μ’ έχουν καλεσμένο οι παπαρούνες
                                             στο κόκκινο πανηγύρι τους.

 
                                             Περπατώ
                                             και το αίμα μου φτάνει ως στον αστράγαλο.

 

                                             9

                                             Τριγυρνάω τον τόπο μου!
                                             Αναπνέω τον τόπο μου!

 
                                             Κι αν μια μέρα θα κάνω πως φεύγω,
                                             η Μπίστρισσα γίνεται νερένιο σχοινί
                                             και με δένει πατόκορφα
                                             και με δένει πατόκορφα.

 
                                             Κι αν ξεφύγω απ’ τη Μπίστρισσα
                                             βγαίνει πάνω στον όχτο το αγιόκλημα της Δίβρης,
                                             μου ρίχνει με τις χούφτες το άρωμα
                                             και ξεχνάω το δρόμο
                                             και ξεχνάω το δρόμο.

 
                                             Κι αν ξεφύγω απ’ τ’ αγιόκλημα
                                             και διαβώ στα φαράγγια,
                                             τα βουνά θα ξεριζώσουν κοτρόνια
                                             να μου κόψουν την ανάσα
                                             να μου κόψουν την ανάσα.

 
                                             Κι αν ξεφύγω και πάλι
                                             και πατήσω στο Βούρκο,
                                             θα μακραίνει ο κάμπος, θα πλαταίνει ο κάμπος,
                                             να βαδίζω αιώνια πάνω του.


 

Κείμενα  από αυτή την σελίδα μπορούν να αναπαραχθούν  με αναφορά στην πηγή ως: "από τον δικτυακό τόπο του συγγραφέα ΑΝΔΡΕΑ ΖΑΡΜΠΑΛΑ"  με σύνδεση στο http://andreaszarmpalas.gr

 

Cookie Policy

This site uses cookies to store information on your computer.

Do you accept?