Your browser version is outdated. We recommend that you update your browser to the latest version.

 

Μετάφραση: Ανδρέας Ζαρμπαλάς

 

                              

   

    ΣΤΗ ΣΥΚΑΜΙΑ ΑΠΟΚΑΤΩ 

                                    Στην Κατίνα Παπά

 

Άνοιξα σήραγγα στο κορμί του αιώνα

και βγήκα στα ψηλά, τα θερινά λημέρια σου,

μικρή λευκοντυμένη ξωτικιά των έντεκα χρονών,

όπου χορεύεις ασταμάτητα

στις ποταμιές και στα λαγκάδια της ζωής μου.

 

Φιλώ σταυρό, δεν φταίνε οι απότομες βουνοπλαγιές

που στέκουνε σαν λησμονημένες ακονόπετρες,

καθώς κανένας ορεσίβιος,

δεν βρίσκεται εδώ πάνω πια να ακονίζει το κορμί του.

 

Ήταν μεγάλη η κατωφέρεια, σου λέω!

Ροβόλησαν από ψηλά οι βαλανιδιές

με τα γερά κλαδιά και με τις ρίζες τους 

μα, δεν τη συγκρατήσανε, 

ήταν μεγάλη η κατωφέρεια

και γλίστρησε η ζωή και χάθηκε στο Βόθυνα.

 

Άνοιξα σήραγγα στο κορμί του αιώνα

κι ήρθα να φυτέψω ένα στίχο στα λημέρια σου,

να τον ποτίσω με νερό από τον Κάκοψο

μήπως και γίνει συκαμιά,

να κάθεσαι αποκάτω της

ν’ ακούς το παραμύθι για μια Νύφη σ’ άσπρο άλογο

και την κακιά Νεροποντή ξωπίσω να την κυνηγά,

που θα στο λέει η φίλη σου η Φωτεινή, η πεθαμένη.

 

Από την ποιητική συλλογή «Εσπερία»

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΝΕΑ ΑΝΑΡΤΗΣΗ  

25/11/2018 
Η νομοτέλεια της φύσης και η νομοτέλεια της κοινωνίας το ομολογούσανε καθαρά: Εμείς, μια μέρα θα τη βλέπαμε την Ελλάδα! Εκείνο που δεν προβλεπόταν από τις νομοθεσίες, ήταν ο χρόνος, το πότε ακριβώς θα γίνονταν αυτό το θαύμα. Οι σοφοί του τόπου, ως Πυθίες, μας παραπέμπανε πότε σε εποχή θέρου και πότε σε εποχή τρύγου, πότε σε στρογγυλές χρονολογίες και πότε σε παράξενους και ανεξήγητους συνδυασμούς αριθμών...
 

 

        .... με τις δυο σειρές τα δέντρα σαν στίχοι δεκαπεντασύλλαβοι

 

        .... και κάτω της να βρυχάται ο πτερωτός δράκοντας

 

      .... πάντα βαθύ και ξάστερο του τόπου μου το μάτι

 

Cookie Policy

This site uses cookies to store information on your computer.

Do you accept?